برای ایجاد هیجان در زندگی ِ امروزی ِ نویسندگان ِ آینده ی ایران اسلامی و غیر اسلامی این وبلاگ هک شد.

- همين كه ما را ول كردند خودش يك جور تعقيب و گريز است !
- ديگر كتكمان كه نمي زنند ... .
- ول كردن به امان خدا خودش يك جور كتك زدن است .
.
.
.
ساعت نحس - گ.گ.ماركز

پ.ن:

صدای یونجه خوردنمان
جهان را پر کرده است
وما
قول دادیم خرهای خوبی باشیم
تا عاقبت به خیر شویم

(مهدی محسنی)

امروز درست هشتاد روز است دنیا دارد دور سرم می چرخد. هی می چرخد / هی بچرخ تا ... هی اگر نچرخم / می چرخد باز.

.

.

.

.

.

.

پ.ن :

دوچرخه . دوچرخه . سیبیل بابام می چرخه.

حرف هایم بسیار است . اما تو نمی شنوی : نمی خواهی که بشنوی /سخت است/ تمام بغضم را درخنده ها قورت مي دهم . چيزي نمي گويي. چیزی نمی گویم، مرد شده ام. چيزي نمي گويي كه چيزي نمي گويم .

درد دل خستگی ایم از ندیدنت خلاصه می شود. می گویم : دوستت دارم ،‌عزيزم !  ... دوستت دارم / یعنی  / دلم براي چيزي شبيه تو تنگ است ، مثل ماهي سرخ تُنگ براي آب و هواي ماهي دريا ، مثل كبوتر براي كبوتر ،‌باز براي باز . يعني باز ، دل، ‌تنگ است. يعني دوستت دارم .دوستت دارم ، یعنی پدر هنوز ، هميشه بد است ، مادر هنوز ، غریب هميشه و غریبه ... ،‌يعني همه چيز همانست كه بوده ،‌ مثل هميشه ، كه هميشه همه چيز ، همانست كه هميشه بوده ... / هميشه دوست دارمت كه مي توانم از پشت عينك خيسده در بارانم ،‌ همه را تو ببينم و تو را همه چيز. اين مثل مزه ي تلخ چاي تلخ زير چتر و باران خوب است.

 راستي ،‌ تو خوبي اين روزها ؟ / نمي دانم ، دلم شور مي ز ... ... . / اگر از حال ما بپرسي ،‌ بايد بگويم ... نه / تو نمي پرسي كه بگويم : ملالي نيست جز دوري شما كه ...

دوستت دارم ، این همان گلایه های همیشه است. يعني چرا خيلي وقت است زنگ تلفن را نمي زني ؟ ...‌ يا اصلا مي داني چند وقت است سايه ات به گرد و خاك خانه ي ما نرسيده ؟! . يعني نمي شود كه ... / نه ،‌اصلا نمي شود كه دوست نداشته باشمت با اين همه دل تنگي كه دارم.

دل تنگم كه چیزی نمی گویم ، تاب می آورم به نخ يك سيگار / مرد شده ام ديگر / دل تنگم كه چيزي نمي گويي . مرد شده ام /  سخت است ، اما مرد شده ام ديگر! ... چيزي نمي گويم كه چيزي نمي گويي . دوستت دارم ، این همان گلایه های همیشه است ، یعنی دلتنگم ، منتظرم ، تنهایم.  دوستت دارم ، یعنی هنوز نفس می کشم .

علي – حوالي 30 بهمن هشتاد و چهار

پ.ن:

گندم و سیب٬ /میوه های شرقی گناه٬/ نان ِ کمیاب /و/آن سینه های وسوسهء ممنوع... (حسين ديندار)

به : برفي كه مي نشيند به دل و مويي كه انگار / در برف / سپيد / مي شود.
و براي : نجابت كوچه ي بن بستي كه گرم مي شد از ديدار آن دختر و پسر در برف و باد و بوسه ،‌حوالي ساعت بيست و سه و بيست سه دقيقه و چند ثانيه ي خوش !‌

بگذار چشم هايت را
تا انتهاي  باران ،
خيس بـشوم.

بگذار  / لب هايت را
تا انتهاي ما- تيك
ليس بـكشم !

بگذار / بادي  كه می وزد از دست ِدورها  ،‌
گل هاي سرخ رو سري ات را   ... / پرپر... به باد  ... دادَ م .

بگذار امشب ِ بي ماه ...
در لا – به – لاي موي تو /  دست و  پاي خودم را ... گم شوم!

...

مي خواهم
در برف هاي  بن بستِ كوچه  ... زیر کاج ها ...
در باد
تنها
تو را نگاه كنم : بي چتر  ِ چشم هايت ... ‌ / خيسم كن از نگاه و بوسه و ... باران باش !

مي خواهم از تو  گرم شود ، ‌دست هاي ِ ... كاش  ... .
كاش ،
دست هاي ِ ... . / كاش و کاش و کاش و ... كاش !

.

آن شب
لبان مرا
سيگار
تا ته کشيده بود

از پشت پنجره
باران
در چشم هاي خسته ي من
آرميده بود

آن شب
در دود کوچه و مه سيگار
مي رقصم ! / از پشت پنجره /  با ... نو ...ر  ِ خسته ی مهتاب

آن شب / شبي درست شبيه ِ همين امشب
در خواب هاي تو
ميميرم / ... . / از پشت پنجره / نم ... نم ... :
در سوت و کور ِ کوچه / ... چک چک صدای چکمه ی باران ... !

تب کرده بود ، شب
.
.
.
آن شب :
تو نيستي
که ببيني
تو نيستي / امشب / ... / تو ... . نیستی ! / که ببینی ... .

بوسيـ ... /
لبان مرا
حالا ... سکوت و سرفه و سيگار و قهوه ... /
حالا ... تو نیستی .

پ.ن :
علی الحساب ... زندگی ام را بگیر.

این غزل ، به رفیقم مهران چهرآزی ست ، و روزهای نه چندان گرمی که دل گرمش دارد. مهران عزیز ، می دانم ، آن قدر بزرگی که کوچکی ام ، نمی فهمد غم دست و دلت را ، مثل خیلی چیزهایی دیگر که نفهمیدم و نمی فهمم. اما دوستت دارم ! می دانی و می دانم.

آرام در يلداي ما پائيز مي سوخت
پائيز از يلداي ما ، لبريز مي سوخت

در سوختن ، پائيز ، بي شک ، شک نمي کرد
با بادها مي رفت و نا پرهيز مي سوخت

حالا درخت از برگ و بار افتاده ، وقتي
آوای خش خش ، خسته ، تند و تیز می سوخت

باران تمام ابر ها را گریه می کرد
هر چیز ما ، هر چیز و هر ناچیز می سوخت

باران تمام ایرها را ، گریه ... زاری
شاید درخت ... اما چه زردآمیز می سوخت !
...
خورشيد در بيداري شب ، خواب مي ديد
ماه از فراقش تا سحر ، يکريز مي سوخت

ماه از هجوم دشنه ای ناخوش ، خبر داشت
هر جا خیالی سوخت، خوابی نیز می سوخت

پ.ن:

شیراز ، آسمانش بارشش گرفته و دل گرفته ی من ، دلش برای احساس مجروحش می سوزد.
بی چتر پرسه می زنم بر برگ های مرده و خیس می شود، هم دستم ، هم دلم و هم چشمان زخمی ام که یکی در خون می نشیند، یکی از خواب می پرد و در باران غرق.
شیراز ، پائیز می بارد و پائیز برگ درخت. خش خش برگ ها چقدر خس خس نفسم را همصداست. زنده ام ، زندگی می کنم. نفس می کشم هم ... .
... اما سرو نیستم که سبزی ام از سرما نمیرد. تنم بوی نارنج می دهد ، دستم بوی نارنج می دهد ، دلم بوی نارنج می دهد. زردم ، زردِ زردِ سرخ . اتفاق نیست؛ عادت است ، طبیعت است ... همین !

[علی - آبان 85]

نخورده ايم نان گندم و ...
نديده ايم دست مردم و ... ،
نان
به نرخ روز خورده ايم

نشسته ايم
پاي سفره هاي درد و داغ مردم و ...
خون دل ، گريستم
گريستي
گريست ... !

از اين قفس
به آن قفس ، پريده ام
پريده اي
پريد ... .
آسمان ، به آسمان ... .
راه و راه
چاله - چاله ،
چاه و چاه !
.
.
.
از اين گذشته / بگذرد !
کسي اگر ،
دست برده در
خيال و خواب هايمان
دست روي دست ، مي گذاشتم
دست روي دست ، مي گذاشتي
دست روي دست ، مي گذاشت ... . 

پ.ن:
جايي که آزادي نیست ، همه چيز دورغ است !